Towarzystwo Ziemi Głogowskiej zaprasza na wykład dr. Łukasza Nawrockiego pt. „Rekonstrukcja obrazu Madonny Głogowskiej Łukasza Cranacha Starszego”. Wykład odbędzie się w głogowskiej kolegiacie we wtorek 8 października br. o godzinie 16.30.

    W ramach prelekcji na temat rekonstrukcji obrazu „Madonny Głogowskiej” autor przedstawi historię obrazu oraz ponad 500-letni związek tego arcydzieła z kolegiatą głogowską. Wyjaśni takie pojęcia jak: oryginał, kopia i rekonstrukcja konserwatorska. Najważniejszym wątkiem prelekcji będzie omówienie i zilustrowanie najistotniejszych zagadnień oraz najciekawszych tajemnic warsztatu malarskiego Łukasza Cranacha Starszego.

    Dodatkową atrakcją spotkania będzie prezentacja unikalnej rekonstrukcji konserwatorskiej obrazu „Madonny Głogowskiej” namalowanej na podstawie gruntownych badań konserwatorskich oraz takimi samymi materiałami i przy użyciu techniki i technologii malarskiej stosowanych w XVI wieku przez Łukasza Cranacha Starszego.

    Na spotkanie zapraszamy zarówno dla pasjonatów ciekawostek historycznych, miłośników historii sztuki, jak i zawodowców oraz kolekcjonerów.

    Notka o prelegencie:

    Dr Łukasz Nawrocki jest absolwentem ASP we Wrocławiu (2000), w 2018 roku obronił z wyróżnieniem rozprawę doktorską w Instytucie Zabytkoznawstwa i Konserwatorstwa Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Jest artystą malarzem, rzeźbiarzem, rekonstruktorem oraz konserwatorem dzieł sztuki. Łukasz Nawrocki zajmuje się również badaniami fizykochemicznymi dzieł sztuki. Od 2000 roku w sposób interdyscyplinarny zgłębia tajniki warsztatu malarskiego dawnych mistrzów, w tym w szczególności bada dzieła Łukasza Cranacha Starszego, Rafaela Santi i Leonarda da Vinci. Jest autorem wielu kopii i rekonstrukcji konserwatorskich a także nowatorskiej metody badawczej pomocnej przy identyfikacji fałszerstw dzieł sztuki.

    Zadanie jest dofinansowane przez Gminę Miejską Głogów. 

    Wstęp wolny. Serdecznie zapraszamy!

    Pozdrawiam serdecznie

    Dariusz Czaja - TZG

Nawet trzysta nut może wyśpiewać na jednej sylabie kapłan sprawujący liturgię w rycie mozarabskim. Przebogata w melizmaty, misteryjna muzyka, która swymi korzeniami sięga czasów starożytnych, przenosi słuchaczy w inny wymiar duchowy. Dziedzictwo śpiewu sakralnego z Półwyspu Iberyjskiego przedstawi Marcel Pérès – kochany przez publiczność, nieobawiający się kontrowersji, jeden z najsłynniejszy artystów-badaczy dawnej twórczości – wraz ze swoim znakomitym zespołem Ensemble Organum i pochodzącymi z Maroka śpiewakami z tradycji Samaa.

Chorał mozarabski wywodzi się z rytu wizygockiego obecnego w Kościele w Hiszpanii we wczesnym średniowieczu. Co ciekawe, zakładał on użycie łaciny – w tym samym czasie w Rzymie msze celebrowano jeszcze po grecku. Muzyka składająca się na ten ryt jest starszą formą niż chorał gregoriański. W 711 roku ludy z północnej Afryki przekroczyły Cieśninę Gibraltarską i stopniowo opanowały znaczną część Półwyspu Iberyjskiego. Najeźdźcy pozwolili Hiszpanom pozostać chrześcijanami, musieli oni jednak opłacać dodatkowy podatek i nie mogli zajmować wyższych stanowisk administracyjnych. Zmuszeni byli też przejąć obyczajowość i styl życia przybyszów, przez co nazywano ich musta’rab, co znaczy „upodobniony do Arabów”. W ten sposób powstało określenie „mozarabowie”, używane w odniesieniu do chrześcijan żyjących wśród muzułmanów na podbitych przez islam terenach Hiszpanii. W XI wieku papież Grzegorz VII postanowił ujednolicić sposób sprawowania mszy świętej w całym Kościele, wprowadzając wszędzie ryt rzymski. Jednak dla mozarabów ich lokalna liturgia była ważną formą zachowania chrześcijańskiej tożsamości w muzułmańskim otoczeniu, dlatego ojciec święty zgodził się, by w Toledo dalej odprawiano mszę w rycie mozarabskim. Do podtrzymania tradycji przyczynił się wielce arcybiskup Francisco Jiménez de Cisneros – to właśnie do piętnastowiecznych śpiewników z czasów rządów tego metropolity sięgnął Pérès, przygotowując program tego koncertu. Wywodzący się z czasów starożytnych ryt i jego muzyka przetrwały do współczesności, a wierni doczekali się w XX wieku, w ramach posoborowej odnowy liturgii, papieskiej zgody na sprawowanie rytu mozarabskiego w całej Hiszpanii.

Piękno w prostocie, operowanie recytatywami stosowanymi w dialogu kapłana z ludem oraz śpiewem zdobnym w liczne i bardzo rozbudowane melizmaty – to cechy chorału mozarabskiego. Badacze wskazują w mozarabskiej muzyce i rytuale elementy wywodzące się prawdopodobnie jeszcze od pierwszych gmin chrześcijańskich. Twierdzą też, że ryt ten rzuca światło na celebrację liturgii w starożytności – w czasach chrześcijan gromadzących się w katakumbach, a nawet pierwszych wspólnot ochrzczonych w Jerozolimie.


Tegoroczna edycja cyklu koncertów „PRZEDSIONEK RAJU”, organizowanych przez Fundację Muzyki Dawnej „CANOR”, poświęcona jest twórczości Antonio Vivaldiego i Jana Sebastiana Bacha.

W Głogowie zaplanowane są dwa występy w ramach tego przedsięwzięcia.


W tym roku oba koncerty odbędą się w miejscowej kolegiacie pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Pierwszy z nich już 19 czerwca, drugi natomiast 30 lipca. Oba rozpoczną się o godzinie 19.00.Będą to koncerty orkiestrowe, stąd też – ze względów technicznych – w tej edycji nie będzie koncertów w Muzeum Archeologiczno - Historycznym.

Zatem, w tym roku zapraszamy do „PRZEDSIONKA RAJU” w głogowskiej kolegiacie na Ostrowie Tumskim.


Więcej o przedsiębwzięciu na stronine www.przedsionekraju.pl

Zapraszamy na wyjątkowy koncert symfoniczny, który odbędzie się w niedzielę 1 września 2019r głogowskiej kolegiacie o godz. 17.00.

Na koncercie tym będzie wykonany utwór angielskiej kompozytorki Hazel Leach Symfonia Pokoju „Dona Nobis Pacem”. W wykonaniu  orkiestr PSM we Wschowie i Orkiestry z Luckau 50-cio osobowa orkiestra symfoniczna, która złożona jest z młodych muzyków z Polski, Niemiec. Orkiestrze towarzyszyć będzie kolegiacki chór „Magnificat”.

Symfonia Dona Nobis Pacem to niezwykle przejmujące muzyczne wołanie o Pokój, o który wciąż powinniśmy walczyć a młodzi muzycy z różnych krajów w oparciu o swój talent starają się budować muzyczne pomosty pokoju. Wyjątkowo wzruszająca ostatnia część utworu to wspólne (wraz ze słuchaczami) śpiewne wołanie o Pokój w kanonie „Dona Nobis Pacem”- Obdarz nas Pokojem.